Οι επιστήμονες μετατρέπουν παλιά ελαστικά σε υλικά υψηλής αξίας

Όπως γνωρίζουμε, τα ελαστικά κατασκευάζονται για μία και μόνο χρήση, από μη ανανεώσιμη πηγή. Ορισμένα από αυτά θρυμματίζονται, για χρήση στο τσιμέντο την άσφαλτο ή τον τεχνητό χλοοτάπητα και ως καύσιμο στη βιομηχανία τσιμέντου.

Ωστόσο, δεν υπάρχει κατάλληλη μέθοδος για την ανάκτηση των πολυμερών, με βάση το πετρέλαιο από τα οποία κατασκευάζονται και για αυτό είναι δύσκολο να επαναχρησιμοποιηθούν ή να ανακυκλωθούν αποτελεσματικά. Ευτυχώς, επιστήμονες και εφευρέτες σε όλο τον κόσμο έχουν αναπτύξει διαφορετικές μεθόδους μετατροπής καουτσούκ από παλιά ελαστικά σε υλικά υψηλής αξίας.

Στη δεκαετία του 1850, ο Charles Goodyear ανέπτυξε την τεχνική σκλήρυνσης των δεσμών, συνδυάζοντας φυσικό καουτσούκ με θείο, το οποίο σχηματίζει γέφυρες μεταξύ των φυσικών πολυμερών και μετατρέπει το μείγμα από ρευστό σε στερεό καουτσούκ. Οι ιδιότητες που κάνουν τα ελαστικά τόσο ανθεκτικά, σταθερά και ασφαλή στο δρόμο είναι και ο λόγος που τα καθιστούν δύσκολο να σπάσουν και να ανακυκλωθούν.

Μια ομάδα χημικών στο Πανεπιστήμιο McMaster ανακάλυψε έναν νέο τρόπο διάσπασης και διάλυσης του καουτσούκ που χρησιμοποιείται στα ελαστικά αυτοκινήτων! Σε εργασία που περιγράφεται σε επιστημονικό περιοδικό, οι ερευνητές περιγράφουν πώς διασπώνται τα πολυμερή έλαια σπάζοντας αυτό το δεσμό. Ο καθηγητής Brook συγκρίνει τη συνολική δομή με ένα δίχτυ ψαρέματος, δηλώνοντας: «Βρήκαμε έναν τρόπο να κόψουμε όλες τις οριζόντιες γραμμές, οπότε αντί να έχετε ένα δίχτυ, τώρα έχετε έναν μεγάλο αριθμό σχοινιών, τα οποία μπορούν να απομονωθούν και να επεξεργαστούν ξανά, πολύ πιο εύκολα».


Πώς λειτουργεί η χημική διαδικασία:
Τα ελαστικά κόβονται σε τμήματα και στη συνέχεια, μετατρέπονται σε πολύ μικρά κομμάτια, σαν ψίχουλα. Αυτά τα ψίχουλα θερμαίνονται με ειδικές σιλικόνες στους 100°C για να δημιουργηθεί μια ήπια και γρήγορη αντίδραση. Η αντίδραση μετατρέπει περίπου το 90% των διαθέσιμων οργανικών υλικών σε ένα εύκολα επεξεργασμένο ανοιχτοκίτρινο έλαιο. Οι εναπομένουσες ουσίες, όπως ανόργανος άνθρακας, ίνες πολυεστέρα, μέταλλο κ.α απομακρύνονται μέσω διήθησης. Τα λάδια που ανακτώνται σε αυτή τη διαδικασία, είναι παρόμοια με τη δομή με τα παρθένα πολυμερή που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή νέων ελαστικών.

Έτσι, ολοένα και περισσότερες εφαρμογές θα είναι στο μέλλον δυνατές, ώστε τα ελαστικά να μην καταλήγουν στις χωματερές, αλλά να έχουν μία δεύτερη ή και τρίτη ζωή!

Πηγή: www.intelligentliving.co